1. Hoe maakt de docent het onderwijs en daarmee de wereld duurzamer?
Wanneer we het hebben over Simone, dan vallen bij collega’s en studenten steevast dezelfde woorden: enthousiast, energiek en gepassioneerd. Die energie zie je terug in alles wat zij doet. Het begon met een gat in het rooster. Een paar overgebleven weken aan het eind van het schooljaar en de vraag aan Simone: “Kun jij daar niet iets met duurzaamheid doen?” Dit hield in dat ze eerst naar zichzelf moest kijken, want ze wist zelf nog niet precies wat dat woord voor haar betekende. Van oorsprong biologie docente en nooit werkzaam in de zorg geweest had ze geen voorstelling welke rol duurzaamheid speelde voor de studenten en het werkveld. Juist daarom werd ze nieuwsgierig. Ze verdiepte zich in duurzame zorg, vond de Groene Zorg Alliantie en De Duurzame Verpleegkunde, sloot zich aan bij de Community Duurzaamheid en breidde haar netwerk uit. Gaandeweg verschoof haar perspectief van een tijdelijke opdracht naar een fundamentele vraag: wat betekent het om zorg te verlenen in een wereld waarin gezondheid samenhangt met leefomgeving, middelen en sociale omstandigheden? In het gedachtegoed van planetary health vond zij woorden voor wat zij in de praktijk zag: goede zorg staat nooit los van de context waarin mensen leven. Simone ontwikkelde een vaste leerlijn die door het curriculum loopt. Studenten werken aan vraagstukken rond medicijngebruik, afval, leefstijl en sociale ongelijkheid en wat dit vraagt van hun professionele verantwoordelijkheid. Haar lessen starten altijd met een check-in. Niet als werkvorm, maar vanuit overtuiging. Zij weet dat aandacht, gezien worden en leren zorgen voor jezelf voorwaarden zijn om zorg te kunnen dragen voor een ander – en voor een gezonde leefomgeving. Vanuit die basis leren studenten kijken naar hun patiënt, hun omgeving en hun rol daarin. Haar lessen starten altijd met een check-in. Niet als werkvorm, maar vanuit overtuiging. Zij weet dat aandacht, gezien worden en leren zorgen voor jezelf voorwaarden zijn om zorg te kunnen dragen voor een ander – en voor een gezonde leefomgeving. Vanuit die basis leren studenten kijken naar hun patiënt, hun omgeving en hun rol daarin. Ook buiten Albeda is zij van onschatbare waarde. Waar duurzame zorg nog vaak wordt vormgegeven vanuit hbo en wo, vertegenwoordigt zij krachtig het mbo. Binnen de Groene Zorg Alliantie agendeert zij het mbo-perspectief en verbindt zij onderwijs en werkveld. Met de Meet Hub Rotterdam en haar bijdrage aan het NVMO-congres laat zij zien dat het mbo niet volgt, maar meebouwt aan toekomstbestendige zorg.
2. Hoe betrekt de docent leerlingen en studenten actief bij duurzaam onderwijs?
Simone betrekt studenten actief door hen verantwoordelijkheid te geven binnen het leerproces Elke les tijdens de coachingsuren begint met een check-in. Studenten zitten in een kring. “Hoe kom je binnen vandaag?” Soms gaat het over een zware stagedag. Soms over zorgen thuis. Soms blijft het stil. Dat eerste kwartier maakt duidelijk: hier wordt geluisterd. Studenten die zich gezien voelen, doen mee. Ze spreken zich uit. Ze stellen vragen. Vanuit daar gaat het naar hun eigen handelen. “Wat doe je met restmedicatie op je stage?” “Wanneer trek je handschoenen aan?” “Wat gooi je dagelijks weg?” Studenten vullen een voetafdruktest in, vergelijken uitkomsten en bespreken verschillen. Ze merken dat duurzaamheid geen abstract thema is, maar terugkomt in hun eigen keuzes. Vervolgens legt Simone het vraagstuk op tafel. Open “Hoe kunnen we…”-vragen. Geen vast antwoord. Studenten onderzoeken eerst het probleem: wat speelt hier echt? Wie heeft er mee te maken? Ze spreken met mensen uit het werkveld, verzamelen informatie, maken een mindmap, herschrijven hun vraag als dat nodig is. Ze leren dat een goed idee begint met goed kijken. Daarna ontstaan oplossingen. Studenten schetsen, schrappen, combineren. Ze maken een storyboard, kiezen samen één richting en bereiden een pitch voor. Wanneer zij hun idee presenteren aan professionals uit de praktijk, krijgen ze vragen terug. Over haalbaarheid. Over kosten. Over effect op patiëntenzorg. Ze moeten uitleggen, aanpassen, verdedigen. Studenten uit verschillende leerjaren werken samen. De één kent de theorie, de ander de stagepraktijk. Dat verschil zorgt voor discussie. Taken worden verdeeld, keuzes gemaakt. Ze ervaren hoe samenwerken echt werkt. Na afloop volgt reflectie. Wat heb je geleerd? Wat zou je morgen anders doen op je stage? Wat betekent dit voor jouw manier van zorgen? In haar lessen vertaalt zij abstracte begrippen naar concrete situaties uit de zorgpraktijk. Ze stelt kritische vragen over verspilling, materiaalgebruik en ethische dilemma’s in de gezondheidszorg en daagt studenten uit om hun eigen rol daarin te onderzoeken. Niet als een opgelegd moreel kader, maar als een professionele verantwoordelijkheid. Want wat betekent duurzaamheid voor jou als toekomstig verpleegkundige? Waarom zou dit onderdeel moeten zijn van jouw vakmanschap? Zelfs studenten die aanvankelijk weinig affiniteit voelen met het onderwerp, raken gaandeweg betrokken. Niet omdat het moet, maar omdat zij ontdekken dat het hun vak raakt. Dat het invloed heeft op de kwaliteit van zorg, op patiënten en op hun eigen professionele identiteit.
3. Hoe helpt de docent leerlingen en studenten om zelf duurzame keuzes te maken en actie te ondernemen (handelingsperspectief)?
Wat Simone bijzonder maakt, is dat zij studenten niet alleen vertelt over duurzaamheid, maar hen er actief in meeneemt. Practice what you preach is voor haar geen slogan, maar een overtuiging die voelbaar is in haar onderwijs. Door zelf duurzame keuzes te maken, in materiaalgebruik, mobiliteit en consumptie, laat zij zien dat duurzaamheid begint bij persoonlijk handelen. Die geloofwaardigheid maakt dat studenten niet alleen luisteren, maar ook bereid zijn mee te denken. In haar lessen vertaalt zij abstracte begrippen naar concrete situaties uit de zorgpraktijk. Ze stelt kritische vragen over verspilling, materiaalgebruik en ethische dilemma’s in de gezondheidszorg en daagt studenten uit om hun eigen rol daarin te onderzoeken. Niet als een opgelegd moreel kader, maar als een professionele verantwoordelijkheid. Want wat betekent duurzaamheid voor jou als toekomstig verpleegkundige? Waarom zou dit onderdeel moeten zijn van jouw vakmanschap? Om studenten actief te betrekken, ontwikkelt zij kleine, laagdrempelige opdrachten die aansluiten bij hun belevingswereld én bij hun toekomstige beroep. De focus ligt niet primair op hun privéleven, maar op hun werkzaamheden in de zorg. Zo helpt zij hen stap voor stap om begripsvorming te ontwikkelen en de waarde van hun rol binnen het grotere geheel te zien. Dat is essentieel, juist binnen het MBO, waar veel studenten weinig ruimte hebben gehad om in hun eigen leven stil te staan bij duurzaamheid. Wanneer je vooral bezig bent met overleven, voelt duurzaamheid al snel als een ver-van-je-bed-thema. Simone begrijpt dat en kiest daarom voor een benadering die toegankelijk, concreet en praktisch is. De impact wordt zichtbaar in de reacties na afloop. Studenten zijn naar haar toegekomen om haar te bedanken na deelname aan de hackathon die zij ontwikkelde. Ze vertelden dat zij anders zijn gaan kijken, dat ze zijn gaan nadenken over vraagstukken waar ze eerder nooit bij stil stonden. Sommigen gaven zelfs aan zich “rijker” te voelen in hun denken en voelen.
4. Hoe inspireert de docent anderen binnen én buiten de school om actief mee te doen aan de verduurzaming van het onderwijs?
Op het whiteboard staat: SDG doel 1 – Beëindig armoede in al haar vormen. Daaronder: Koffietijd vraag: Wanneer zou je jezelf arm noemen? Elke week introduceert Simone tijdens een laagdrempelig koffiemoment een andere SDG. Ze start met één vraag en laat collega’s zelf betekenis geven. Het gesprek verbindt persoonlijke ervaringen aan de zorgpraktijk en aan het curriculum. Aansluitend ontvangen collega’s via de nieuwsbrief een korte toelichting en concrete lesideeën. Zo groeit vertrouwen om het thema daadwerkelijk in de klas te brengen. Binnen de werkgroep duurzaamheid zorgt zij voor samenhang en voortgang. Collega’s spreken over “een mooie flow in de werkgroep, energie en actie”. Zij ontwikkelde opdrachten voor de Week van de Duurzaamheid die door het hele college worden ingezet en ondersteunt docenten bij het vertalen van de duurzaamheidsdoelen naar het nieuwe kwalificatiedossier. Collega Marianne Snijder typeert haar als “een spin in het web” binnen het Zorgcollege . In dezelfde lijn wordt zij door collega’s omschreven als boegbeeld dat het thema blijvend agendeert en zichtbaar maakt binnen de organisatie. Buiten Albeda zoekt Simone actief de verbinding op met het bredere zorg- en onderwijsveld. Binnen de Groene Zorg Alliantie vertegenwoordigt zij het mbo in landelijke gesprekken over planetaire gezondheid en toekomstbestendig zorgonderwijs. Daarmee brengt zij een stem in die vaak ontbreekt: die van het middelbaarberoepsonderwijs. Tijdens landelijke netwerkbijeenkomsten deelt zij niet alleen wat er goed gaat, maar ook waar zij tegenaan loopt. Ze spreekt over het klein beginnen, over collega’s meenemen, over studenten die eerst weerstand voelen en daarna eigenaarschap tonen. Juist die eerlijkheid maakt haar verhaal herkenbaar. Andere instellingen haken daarop aan. Rosalie van Deursen van de Groene Zorg Alliantie verwoordt het zo: “Wat mij inspireert, is hoe zij duurzaamheid tastbaar en activerend maakt.” Als medeorganisator van de eerste Meet Hub Rotterdam bracht zij onderwijs- en zorgprofessionals samen rond de vraag hoe duurzaamheid structureel onderdeel kan worden van het zorgonderwijs. Zij zorgde dat het gesprek niet abstract bleef, maar steeds terugging naar: wat vraagt dit van ons curriculum, van onze docenten, van onze studenten? Die focus op toepasbaarheid zet anderen aan tot actie.
5. Met wie werkt de docent buiten de school samen?
Simone werkt structureel samen met partners uit onderwijs, zorgpraktijk en landelijke netwerken. Binnen de Groene Zorg Alliantie is zij actief betrokken en vertegenwoordigt zij het mbo in gesprekken over planetaire gezondheid en duurzame zorg. Zij verbindt het landelijke gedachtegoed aan de dagelijkse praktijk van zorgstudenten en brengt tegelijkertijd de stem van het mbo in binnen het netwerk. Juist de MBO studenten zijn de studenten die snel vergeten worden, maar wel 50% van de werkzaamheden oppakken binnen in de zorg. Daarnaast werkt zij samen met onderwijsprofessionals uit andere mbo- en hbo-instellingen tijdens landelijke netwerkbijeenkomsten en regionale initiatieven zoals de Meet Hub Rotterdam. Daar brengt zij docenten en zorgprofessionals samen om concrete vraagstukken uit te werken en ervaringen te delen. Ook onderhoudt zij contact met zorgorganisaties die deelnemen aan hackathons en praktijkprojecten. Professionals uit het werkveld leveren vraagstukken aan, beoordelen studentoplossingen en denken mee over uitvoerbaarheid. Hierdoor ontstaat een directe wisselwerking tussen onderwijs en praktijk. Binnen het bredere onderwijsnetwerk bouwt zij relaties op met collega’s van andere scholen die werken aan het integreren van duurzaamheid en de SDG’s in hun curriculum. Ze deelt materialen, bespreekt pilots en onderzoekt samen hoe verduurzaming structureel kan worden ingebed.
6. Vertel waarom je deze docent waardeert en hoe deze docent jou inspireert in het verduurzamen van het onderwijs.
Wat mij inspireert, is dat Simone zelf het voorbeeld is van wat zij van studenten vraagt. Zij begon zonder expertise. Met vragen. Met twijfel zelfs. En in plaats van afstand te nemen, stapte ze erin. Ze verdiepte zich. Zocht mensen op. Gaf zichzelf de ruimte om te leren. Die beweging heb ik van dichtbij zien groeien. Ik heb gezien hoe er rondom haar een gemeenschap ontstond. Collega’s die eerst dachten dat duurzaamheid “niet hun onderwerp” was, voeren nu het gesprek in hun eigen lessen. Studenten die aanvankelijk terughoudend waren, nemen het woord tijdens een hackathon en verdedigen hun idee tegenover professionals uit het werkveld. Partners blijven betrokken en zoeken opnieuw samenwerking. Dat gebeurt niet toevallig. Dat gebeurt omdat zij ruimte maakt. Omdat zij anderen serieus neemt. Omdat zij blijft. Wat begon als een opdracht is uitgegroeid tot een cultuurverandering binnen een heel college en ver daarbuiten. Duurzaamheid is daarmee onderdeel geworden van hoe er wordt gekeken naar zorg, naar verantwoordelijkheid, naar vakmanschap. Daarom is zij, wat mij betreft, de Duurzame Docent van 2026.